Nie każda trudna relacja czy różnica zdań jest toksyczna — sprzeczki, nieporozumienia oraz chwilowe kryzysy zdarzają się w każdym związku, rodzinie czy zespole zawodowym. O relacji toksycznej mówimy wtedy, gdy układ ten systematycznie, przewlekle odbiera nam poczucie bezpieczeństwa, własnej wartości, spokój i życiową energię, zamiast je dawać i wzmacniać. To więź, w której zamiast oparcia doświadczasz nieustannego napięcia, zmuszającego Cię do ciągłej czujności i tłumienia własnych potrzeb.
Pamiętasz z dzieciństwa ten obraz: chłopiec, który nie potrafi usiedzieć w ławce, stale wierci się, przeszkadza na lekcjach i zostawia rozrzucone zabawki? Przez dekady tak właśnie wyobrażano sobie ADHD. Dziś wiemy już ponad wszelką wątpliwość, że ADHD nie jest „tylko dziecięcą” przypadłością. U wielu osób utrzymuje się w dorosłości, choć często przez całe lata pozostaje nierozpoznane, błędnie tłumaczone lenistwem, brakiem organizacji, chaosem czy brakiem silnej woli. Tymczasem to nie defekt charakteru, lecz neurorozwojowy sposób funkcjonowania mózgu, z którym można nauczyć się dobrze, satysfakcjonująco i pełnie żyć.
Przychodzisz do lekarza z bólem w klatce piersiowej, dusznościami, zawrotami głowy. Robisz badania — i wszystko jest w normie. Słyszysz: „To pewnie stres”. Wracasz do domu z ulgą, ale objawy nie ustępują. Wracają nocą, w pracy, w tłumie. Ciało mówi Ci coś, czego nie potrafisz jeszcze nazwać. Dla wielu osób — to właśnie początek nerwicy: choroby, która nie zostawia śladów na żadnym zdjęcia RTG, ale potrafi odebrać radość z codziennego życia.