Nie każda trudna relacja czy różnica zdań jest toksyczna — sprzeczki, nieporozumienia oraz chwilowe kryzysy zdarzają się w każdym związku, rodzinie czy zespole zawodowym. O relacji toksycznej mówimy wtedy, gdy układ ten systematycznie, przewlekle odbiera nam poczucie bezpieczeństwa, własnej wartości, spokój i życiową energię, zamiast je dawać i wzmacniać. To więź, w której zamiast oparcia doświadczasz nieustannego napięcia, zmuszającego Cię do ciągłej czujności i tłumienia własnych potrzeb.
Pamiętasz z dzieciństwa ten obraz: chłopiec, który nie potrafi usiedzieć w ławce, stale wierci się, przeszkadza na lekcjach i zostawia rozrzucone zabawki? Przez dekady tak właśnie wyobrażano sobie ADHD. Dziś wiemy już ponad wszelką wątpliwość, że ADHD nie jest „tylko dziecięcą” przypadłością. U wielu osób utrzymuje się w dorosłości, choć często przez całe lata pozostaje nierozpoznane, błędnie tłumaczone lenistwem, brakiem organizacji, chaosem czy brakiem silnej woli. Tymczasem to nie defekt charakteru, lecz neurorozwojowy sposób funkcjonowania mózgu, z którym można nauczyć się dobrze, satysfakcjonująco i pełnie żyć.
Przychodzisz do lekarza z bólem w klatce piersiowej, dusznościami, zawrotami głowy. Robisz badania — i wszystko jest w normie. Słyszysz: „To pewnie stres”. Wracasz do domu z ulgą, ale objawy nie ustępują. Wracają nocą, w pracy, w tłumie. Ciało mówi Ci coś, czego nie potrafisz jeszcze nazwać. Dla wielu osób — to właśnie początek nerwicy: choroby, która nie zostawia śladów na żadnym zdjęcia RTG, ale potrafi odebrać radość z codziennego życia.
Słowo „narcyzm” często przywodzi na myśl arogancję, poczucie bycia lepszym od innych i nieustanne domaganie się podziwu. Jednak kliniczny obraz patologicznego narcyzmu — taki, jaki widzi doświadczony psychoterapeuta w swoim gabinecie — jest znacznie głębszy, pełen sprzeczności i wewnętrznego cierpienia.
W praktyce psychologicznej często spotykamy się z osobami, które doświadczają paraliżującego poczucia winy i bezlitosnej samokrytyki. Ten wewnętrzny głos potrafi karać za najdrobniejsze błędy, a czasem nawet za same myśli, znacząco obniżając jakość życia. Aby zrozumieć, skąd bierze się w nas tak wielka surowość wobec samego siebie, warto sięgnąć do klasycznej koncepcji Zygmunta Freuda i jego analizy powstawania „Nad-ja” (Super-ego).
Psychotraumatologia to dziedzina psychologii, która koncentruje się na badaniu, diagnozie i leczeniu skutków traumy psychicznej. Trauma może wynikać z różnorodnych doświadczeń, takich jak wypadki, klęski żywiołowe, przemoc, a także inne zdarzenia, które wywierają głęboki wpływ na psychikę jednostki. (więcej…)
Żałoba rodziców po stracie dziecka jest bardzo zróżnicowana. Może trwać rok lub dłużej, nawet do końca ich życia. Wszystko zależy od tego, w jaki sposób radzimy sobie z tęsknotą. (więcej…)
W życiu niejednokrotnie przychodzi nam zmierzyć się ze śmiercią kogoś bliskiego, z kim byliśmy emocjonalnie związani. Przeżywamy wówczas okres żałoby. Doznawać jej mogą również dzieci. Zdarza się jednak, że w tym trudnym okresie czują się ignorowane. Jak zapobiec takim sytuacjom? Jak pomóc dziecku w żałobie? (więcej…)
Odejście bliskiej osoby bardzo mocno oddziałuje na człowieka, niezależnie od jego wieku. Śmierć oczami młodzieży również wiąże się z silnymi emocjami, poczuciem żalu, gniewu czy niesprawiedliwości. Przeżywanie żałoby jest bardzo indywidualną sprawą. Tak jak w przypadku dorosłych, u młodych ludzi również zależy ona od kilku czynników. (więcej…)